Skała
Mówimy twardy jak skała, a tu skała jak ser szwajcarski...
Pokonane.
Rosło dumne i mocne przez wiele lat. Najpierw wichury pozbawiły je konarów, potem ludzie etykietki Pomnik Przyrody. Gdy nie zostało już nic , prócz próchna, piły i siekiery dokończyły dzieła zniszczenia...trudno uwierzyć, że kiedyś szumiało i dawało cień.
Taki ciut większy otoczak :)
OdpowiedzUsuńTeż miałam takie skojarzenie, tym bardziej, że to nad morzem...
UsuńNa moje oko to jakaś miększa skała;-) Chyba skrasowiały wapień...
OdpowiedzUsuńNie mam pojęcia, nad morzem tak wietrzeje...
UsuńBywa i tak :)
OdpowiedzUsuńWidywałam w górach podobne, może mniej zaoblone...
UsuńMoże muszą być i takie dla kontrastu dla tych mocnych...
OdpowiedzUsuńMoże i tak:-)
UsuńCelne spostrzeżenie, czasem to, co z pozoru wygląda na solidne i nie do ruszenia, po bliższym przyjrzeniu się okazuje się pełne pęknięć. Życie lubi takie przewrotne kontrasty.
OdpowiedzUsuńA nam się takie podobają:-)
UsuńNajbardziej wzrusza mnie widok pojedynczej rośliny na skale, że zawsze znajdzie miejsce, by się zakorzenić.
OdpowiedzUsuńMnie wzrusza stokrotka, która wyrosła między płytami chodnikowymi lub roślina w rynnie starej kamienicy:-)
UsuńKiedyś, w swoich wędrówkach widywałam takie dziurawe skały :-))
OdpowiedzUsuńCiekawe, czy mają jakichś mieszkańców?
UsuńDużo przeszła 😉
OdpowiedzUsuńZapewne, nad samym morzem to wiatr i słona woda...
Usuń