Rosło dumne i mocne przez wiele lat. Najpierw wichury pozbawiły je konarów, potem ludzie etykietki Pomnik Przyrody. Gdy nie zostało już nic , prócz próchna, piły i siekiery dokończyły dzieła zniszczenia...trudno uwierzyć, że kiedyś szumiało i dawało cień.
Oj, bidusie! Jak im tam musi być gorąco :(
OdpowiedzUsuńNo stoją w tych gniazdach z otwartymi dziobami. Aż mi ich żal!
UsuńU nas też ich sporo. I dobrze!
OdpowiedzUsuńSuper, swojski widok!
UsuńJechałam z lotniska do rodziców turystyczną trasą i była wioska po drodze, gdzie na każdym słupie było giazdo bacianów, pełne!
OdpowiedzUsuńO, to bociania wioska, super!
UsuńZdjęcie piękne. U mnie nie ma bocianów, bo i pewnie miejsce nie dla nich.
OdpowiedzUsuńMaja pewnie swoje ulubione miejscówki:-)
UsuńUwielbiam bociany w gniazdach
OdpowiedzUsuńJa także, ale i na polach lubię:-)
UsuńU nas nie ma bockow. Ani slupow (albo tylko anteny lub wysokie napiecie).
OdpowiedzUsuńNie ma boćków? szkoda!
UsuńŁadny swojski widok przypominający o czasach dzieciństwa i wakacjach z mamą i dziadkami. :)
OdpowiedzUsuńO, jakie fajne wspomnienie!
UsuńWitaj Jotko
OdpowiedzUsuńW moim miasteczku, niedaleko od Ciebie, było ich trochę. A dawno nie widziałam na żywo.
Pozdrawiam letnim powiewem wiatru