Rosło dumne i mocne przez wiele lat. Najpierw wichury pozbawiły je konarów, potem ludzie etykietki Pomnik Przyrody. Gdy nie zostało już nic , prócz próchna, piły i siekiery dokończyły dzieła zniszczenia...trudno uwierzyć, że kiedyś szumiało i dawało cień.
To takie gliniane puzzle dla archeologa. Archeologiczne. I archaiczne.
OdpowiedzUsuńO tak, zabawa dla cierpliwych!
Usuńale piękne!
OdpowiedzUsuńprawda? to nie tylko skorupy...
UsuńMoja siostra jest archeologiem, cierpliwość do skorup ma kosmiczną, ale do mnie już nie;-)))
OdpowiedzUsuńTy jesteś na pewno bardziej skomplikowana...
UsuńPiękne.
OdpowiedzUsuńJuż wówczas tak różne kształty...
UsuńTak, taka praca wymaga cierpliwości. Czasem zamieniłabym się w archeologa...
OdpowiedzUsuńPozdrawiam zapachem bzu z ogrodu
Jako dziecko chciałam być archeologiem...
UsuńOj, to nie dla mnie zajęcie, ale podobnie, jak Ty, podziwiam.
OdpowiedzUsuńJa nawet za puzzlami nie przepadam...
UsuńPuzzle, ale taki wyższy level :)
OdpowiedzUsuńNawet bardzo wysoki:-)
UsuńTo prawda, trzeba mieć po prostu hopla na tym punkcie...
OdpowiedzUsuńO, słuszna uwaga!
Usuń