Smutek
Ta rzeźba jest dla mnie kwintesencją smutku... cóż można tu jeszcze dodać?
Teściowa
Figurka "teściowej" w pijalni wód mineralnych w naszym parku miejskim. Pani trzyma na kolanach pieska, który szczerzy zęby na oglądających. Wiele osób robi sobie zdjęcia z teściową.
Mam wrażenie, że to już nie smutek, a wręcz jakaś głęboka, wewnętrzna rozpacz.
OdpowiedzUsuńPrzepiękna rzeźba. Bardzo takie lubię.
Słuszna uwaga, zgadzam się...
UsuńSmutek zgina kark i karze chronić serce.
OdpowiedzUsuńRozrywa też duszę...
UsuńTo wygląda jakby z jej lewej dłoni wysypywały się liście.
OdpowiedzUsuńFaktycznie, świetne skojarzenie!
UsuńCała sylwetka w suchych liściach, jak symbol przemijania...
Rozpacz rozrywająca serce.
OdpowiedzUsuńBardzo trafnie to nazwałaś!
UsuńNależy, przynajmniej na chwilę, stanąć i zadumać się.
OdpowiedzUsuńTak właśnie zrobiłam...
UsuńOd smutku ludzie uciekają, a jest potrzebna
OdpowiedzUsuńKażda emocja jest po coś...
UsuńDokładnie, warto sie im przyglądać a nie jak smutek to szybko do psychiatry po pigułkę bo trzeba być zawsze w formie i z uśmiechem.
UsuńPodobno ci, którzy ciągle się śmieją, noszą w sobie wiele smutku...
Usuń