Ławeczka
Taka sympatyczna ławeczka stoi sobie na małym skwerze w Luboniu.
Byłam tam jeszcze zimową porą, więc widać, że ktoś zaopatrzył postacie z ławeczkowej scenki w ocieplacze, by czytającemu i słuchaczom uszy i szyje nie zmarzły :-)
Pokonane.
Rosło dumne i mocne przez wiele lat. Najpierw wichury pozbawiły je konarów, potem ludzie etykietki Pomnik Przyrody. Gdy nie zostało już nic , prócz próchna, piły i siekiery dokończyły dzieła zniszczenia...trudno uwierzyć, że kiedyś szumiało i dawało cień.
Jak empatycznie... Piękny pomnik.
OdpowiedzUsuńPrawda? bardzo mi się spodobał:-)
UsuńWzruszające. I pomnik - ławeczka i troska o niego.
OdpowiedzUsuńAż żałowałam, że nie mogę przysiąść, bo za zimno było...
UsuńGdybyś siedziała dostatecznie długo, to może i Ciebie ktoś by okrył kocykiem? ;)
UsuńA wiesz, że to możliwe?
UsuńPrzyjemnie na takiej ławeczce usiąść...:-)
OdpowiedzUsuńStokrotka
Przyjemnie, ale zimą to ryzykowne...
UsuńWitaj wiosennie Jotko
OdpowiedzUsuńOj, przysiadłabym sobie na takiej ławeczce, zapomniała o smutkach i przeniosła się w świat literacki. Dawno nikt mi nic nie czytał.
Pozdrawiam kwietniowym słońcem
Czasami z mężem czytamy sobie ciekawe fragmenty:-)
UsuńTrudno się nie uśmiechnąć. ;)
OdpowiedzUsuńOj tak:-)
UsuńFajnie to wygląda. :D U nas czasem ubierają Tadeusza Kościuszkę na pl. Wolności. Facet stoi na wysokim postumencie, więc krawcowa musi przyjeżdżać dźwigiem. 😂
OdpowiedzUsuńDobre! W Toruniu Kopernika ubierają zależnie od okoliczności:-)
UsuńU nas tak ubierają Marię Konopnicką 🙂
OdpowiedzUsuńO widzisz, u nas małych żaczków:-)
Usuń