Witaj już wiosennie Jotko Chyba ja im obu pozazdroszczę widoku z góry Dziś życzę Tobie wiosennych wzruszeń przepełnionych nadzieją Pozdrawiam jak zawsze ciepło
Rosło dumne i mocne przez wiele lat. Najpierw wichury pozbawiły je konarów, potem ludzie etykietki Pomnik Przyrody. Gdy nie zostało już nic , prócz próchna, piły i siekiery dokończyły dzieła zniszczenia...trudno uwierzyć, że kiedyś szumiało i dawało cień.
Hmm, ciekawe połączenie.
OdpowiedzUsuńtak mi wpadło w oko...
UsuńDrzewo zwycięża, bo urośnie jeszcze...
OdpowiedzUsuńNiech rośnie, więcej tlenu będzie i cienia...
UsuńChyba jednak brama pozazdrości drzewku Asiu :) Zdecydowanie. Ściskam Cię mocno.
OdpowiedzUsuńChyba tak, ona już nie urośnie...
UsuńImponująca wysokość, piękne drzewo!
OdpowiedzUsuńOby go nie wycięli!
UsuńA jakbyś jeszcze napisała co to, gdzie to jest?
OdpowiedzUsuńToruń czyli gotyk na dotyk:-)
UsuńWitaj już wiosennie Jotko
OdpowiedzUsuńChyba ja im obu pozazdroszczę widoku z góry
Dziś życzę Tobie wiosennych wzruszeń przepełnionych nadzieją
Pozdrawiam jak zawsze ciepło
Świat z góry wygląda zupełnie inaczej, to prawda!
UsuńWzajemnie, Ismeno:-)